Na naszej Aukcji 27 – Rzadki medal upamiętniający Bronisława Gembarzewskiego

Rzadki medal upamiętniający Bronisława Gembarzewskiego – wybitnego muzealnika, historyka wojskowości, pułkownika Wojska Polskiego oraz wieloletniego dyrektora Muzeum Narodowego i pierwszego dyrektora Muzeum Wojska w Warszawie. Medal już niebawem, bo we wrześniu, pojawi się na naszej aukcji.

Pięknie zachowany, niezwykle interesujący medal związany z jedną z najważniejszych postaci polskiego muzealnictwa okresu odradzającej się Rzeczypospolitej. Upamiętnia dwudziestoletni okres działalności Bronisława Gembarzewskiego w warszawskim Muzeum – od objęcia przez niego stanowiska dyrektora w 1916 roku do rezygnacji z kierowania Muzeum Narodowym w 1936 roku.

Medal został wykonany w Zakładzie Wiktora Gontarczyka, jednym z najważniejszych warszawskich zakładów medalierstwa i brązownictwa. Projekt przygotował Stanisław Roman Lewandowski.

Bronisław Gembarzewski (1872–1941) należał do grona najwybitniejszych polskich muzealników i historyków wojskowości pierwszej połowy XX wieku. Był jednocześnie artystą – studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, a następnie kształcił się w Paryżu. Jego zainteresowania artystyczne szybko połączyły się z pasją do historii polskiego wojska, jego mundurów, uzbrojenia i ikonografii.

W 1916 roku objął stanowisko dyrektora warszawskiego Muzeum Sztuk Pięknych, które wkrótce stało się Muzeum Narodowym w Warszawie. Przez dwie dekady odpowiadał za rozwój i porządkowanie zbiorów, organizację działalności muzealnej oraz tworzenie fundamentów nowoczesnej instytucji narodowej. Od 1920 roku kierował również nowo powstałym Muzeum Wojska.

W 1921 roku został awansowany do stopnia pułkownika, a w 1922 roku otrzymał m.in. Order Odrodzenia Polski oraz francuską Legię Honorową. Jego działalność naukowa koncentrowała się przede wszystkim na historii polskiego wojskowego umundurowania, uzbrojenia i organizacji armii. Gembarzewski był także autorem licznych opracowań i ilustracji poświęconych dziejom polskiego oręża.

Co szczególnie znamienne, swoją pracę traktował jako osobistą misję. W latach 1921–1927 przekazywał część własnego wynagrodzenia na rzecz kierowanych przez siebie muzeów, wspierając ich rozwój również z prywatnych środków.